Tags

, , , ,

Het was 1981. Ik had mijn oma bezocht en het was zoals altijd heel gezellig geweest. Zo gezellig, dat ik later vertrok dan anders. Buiten werd het al donker en ik maakte mij een beetje zorgen over de wandeling van het treinstation naar de bushalte.

‘Station Haarlem’, klonk het uit de intercom.

Ik stond op en liep naar de treindeur. Er kwam een man naast me staan. Hij droeg een lange jas met een visgraat motief. Zijn lange zwarte haren waren vettig en hij had een baard van minstens een week. Hij keek naar me en ik voelde me een beetje ongemakkelijk.

‘Mag ik voor jou op het knopje drukken?’, vroeg hij.

Het leek mij niet verstandig om zijn aanbod af te slaan. Ook kon ik geen reden bedenken waarom hij niet voor mij op dat knopje mocht drukken, dus knikte ik hem vriendelijk toe en zei: ‘Ja hoor.’

‘Wil je niet weten waarom ik voor jou op het knopje wil drukken?’

Ik wilde antwoorden, maar hij was me voor.

‘Het is vandaag de internationale vrouwendag. HET IS VANDAAG DE IN-TER-NATIO-NALE VROUWENDAG’, brulde hij door de trein.

‘O’, zei ik. ‘Wat aardig van je, dat je voor mij op het knopje wilt drukken.’

‘Ja’, zei de man ‘WANT HET IS VANDAAG DE IN-TER-NATIO-NALE VROUWENDAG.’ Hij keek naar buiten. ‘O shit.’

‘Wat is er?’, vroeg ik, maar ik had het al gezien.

‘Ik sta bij de verkeerde deur. Dat heb ik nou altijd. Wil ik voor jou op dat knopje drukken, sta ik bij de verkeerde deur.’ Hij staarde even mistroostig voor zich uit.

‘Geeft niet hoor’, zei ik. ‘Dat heb ik zelf ook zo vaak.’

We draaiden ons naar de andere deur toe. De deur was inmiddels open en we stapten de trein uit. Ik hoopte dat de man zijn eigen weg zou gaan, maar hij bleef naast me lopen. In gedachten zag ik het donkere busstation en ik wist niet zo goed wat ik moest doen. Hij bedoelde het vast goed, maar ik vond het geen fijne situatie.

‘Toch jammer dat ik niet op het knopje kon drukken’, zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen mij. ‘WANT HET IS VANDAAG DE IN-TER-NATIO-NALE VROUWENDAG. DE IN-TER-NATIO-NALE VROUWENDAG.’

Inmiddels waren we bijna bij de uitgang van het station aangekomen. Links van de man was een automatiek.

‘Ik ga een kroketje eten’, zei hij op vertrouwelijke toon. ‘Ik heb een beetje teveel gedronken.’

‘Goed idee’, zei ik. ‘Fijne avond nog.’

De man verdween in de automatiek en ik liep snel naar de bus. De bus reed weg en ik heb hem nooit meer gezien. Wat hij nou precies had met ‘DE IN-TER-NATIO-NALE VROUWENDAG’? Wie het weet mag het zeggen…

wp-1489007953888.jpg

Advertenties